Riviste internazionali

Tribuna n. 402 (Consiljul Judeţean Cluj, giugno 2019)

  • Maria Grazia Calandrone (Milano, 1964) trăiește la Roma. Poetă, scriitoare, jurnalistă, dramaturg, artistă vizuală, autoare și prezentatoare Rai (cel mai recent program: Poezia în tehnicolor), scrie pentru Corriere della sera; din 2010 publică poeți debutanți în lunarul internațional Poezia și difuzează poezie pe Rai Radio 3; este regizoarea ciclului de interviuri Voluntarii, un documentar despre primirea imigraților, și a videoreportajului despre Sarajevo Călătorie într-un război neterminat, amândouă publicate de către Corriere TV. În 1993 a primit premiul Montale pentru text inedit, conduce ateliere de poezie în școlile publice, în închisori, DSM, cu imigrații și face voluntariat în școala de lectură pentru elevi Micii Învățători. Cărți de poezie publicate: Maimuța vagaboandă (Crocetti, 2003-premiul Pasolini Opera Prima), Ca prin mijlocirea unui căpăstru arzător (Atelier, 2005), Mașina responsabilă (Crocetti, 2007), În gura tuturor (Crocetti 2010, premiul Napoli), Actul vieții în creștere (LietoColle 2010), Viața limpede (Transeuropa, 2011), Serii fosile (Crocetti, 2015-premiile Marazza și Tassoni, rosa Viareggio), Dispăruții- povești din Cine l-a văzut? (Pordenonelegge 2016-premiul Dessi), Binele moral (Crocetti-2017-premiile Europa și Trivio), traducerile Fosile (SurVision, Irlanda 2018) și antologia arabă Lumina zilei (al-Mutawassit, Damasc 2019); este prezentă în Poeți noi italieni 6 (Einaudi-2012). A publicat volumele de proză: Mărul infinit, pseudo roman cu Vivavox, cd cu lecturile textelor sale (Sossella 2011) și Pentru o solistă, culegere de monologuri teatrale, desene și fotografie, cu cd de Sonia Bergamasco și EstTrio (ChiPiuNeArt 2016); povestirile sale se află în volumele În ochiul celui care privește (Donzelli, 2014), Moarte la Veneția (Carteggi Letterari 2017), Prințesa și alte regine- îngrijite de către Concita De Gregorio (Giunti 2018) și O altă lume, aceeași lume, rescriere a Copilașului pascolian (Aragno 2019). A îngrijit volumele de poezie de Nella Nobili: Am umblat prin lume cu sufletul deschis (Solferino 2018) și Dino Campana. Prefer zgomotul mării (Ponte alle Grazie 2019). Din 2009 aduce pe scenă în Europa videoconcertul Fără bagaj și din 2018 Corpul real, muzica de Stefano Savi Scarponi, însoțit la baterie de Arturo Casu. În 2012 câștigă premiul Haiku în Italia a Institutului Japonez de Cultură și în 2017 este prezentă în filmul documentar de Donatella Baglivo Viitorul într-o poezie, în proiectul Poeme Cu o Priveliște a regizorului israelian Omri Lior și în proiectul internațional REFEST- Imagini&Cuvinte Pe Drumurile Refugiatului, publicat de Reportajul. A colaborat cu programele de televiziune Rai Letteratura și Cult Book. Textele sale apar în antologiile și în revistele mai multor țări. Situl său este www. mariagraziacalandrone.it
  •  
  •  Din Grădina bucuriei - inedite
  •  Intelectul dragostei
  •  
  • Poezia e anarhică, răspunde doar la legile sale, nu poate și nu trebuie să se plieze la nimic altceva
  • decât sieși.
  • Legea sa interioară este ritm, muzică absolută. 
  • Acest lucru explică emoția simțită, ascultând lecturi de poezie în limbi necunoscute nouă.
  • Avem impresia că îi pătrundem înțelesul 
  • chiar dacă nu înțelegem cuvintele,
  • deoarece moleculele noastre sună împreună cu muzica adâncă a poeziei,
  • care este la fel în orice limbă: un ultrasunet, un zgomot alb.
  • O limbă invizibilă, un zumzet nuclear
  • traductibil cu aproximație,
  • o sonoritate ce intră în rezonanță cu partea cea mai străină și profundă a moleculelor noastre
  • și cu zgomotul primar al materiei
  • ce alcătuiește scaunul
  • pe care ne așezăm. 
  • Ca o anumită muzică - mă gândesc la „Clar de lună” de Ludwig van Beethoven - este un limbaj 
  • efectiv universal:
  • poeții o scriu dintotdeauna, dar descoperirile astrofizice recente confirmă
  • cu rigoare științifică, nu doar intuitivă: nucleul nostru cel mai adânc 
  • este alcătuit din aceeași materie a stelelor.
  • Cuvinte de Margherita Hack:„Toată materia din care suntem făcuți au construit-o stelele. Toate elementele, de la hidrogen la uraniu, au fost făcute prin reacțiile nucleare ce au loc în supernove, stele mult
  • mai mari decât Soarele, care explodează la sfârșitul vieții lor și împrăștie în spațiu 
  • rezultatul tuturor reacțiilor nucleare petrecute înăuntrul lor”.
  • Din cele mai recente descoperiri mai știm încă 
  • jumătate din atomii ce ne formează corpurile este materie produsă în afara Căii Lactee, vine de la o depărtare
  • ce nu se poate 
  • compara cu nimic.
  • Vibrația moleculelor noastre intră în rezonanță materială cu vibrația universului,
  • până înăuntrul universului necunoscut. Această forță 
  • „care mișcă soarele și celelalte stele”
  • este ceea ce Dante numește „dragoste”.
  • Poezia interceptează coralul adânc și neîntrerupt al acestei forțe, își intonează vocea 
  • la hohotul stelelor extragalactice 
  • și la vuietul primar al materiei
  • ce alcătuiește scaunul
  • pe care ne așezăm. 
  • Este un obiect făcut din cuvinte 
  • de dragoste mereu.
  • Și gata. (Și e de ajuns așa).
  •  
  •         Orașul cântă
  •  
  •           Taci, iubire ce râdeai
  •       de bucuria de a o vedea ivindu-se 
  •       din răcoarea porții în diminețile de iunie 
  •              deschise ca niște clopote.
  •  
  •           Tace piața alimentarei
  •        unde nimeni nu o cunoaște pe fata 
  •               îmbrăcată în albastru
  •           cu iubirea ei cea nouă.
  •  
  •           Dragoste de câmp și de bancă, clar 
  •                 ce izbucnește pe neașteptate 
  •           în liniștea lui aprilie, brusc și clar. 
  •                   
  •                              *
  •             Prima dată ai vorbit 
  •          pe rampă la Eurospin. Era o după-amiază târzie 
  •                de primăvară, energia nucleară răsuna 
  •         din conductele de apă, mergea în jurul stâlpilor ca vântul
  •                   ce făcea orașul să cânte. 
  •  
  •             O creastă de deal calcaros se prăbușește în marea Adriatică. Se pare 
  •             că de pe plaja celor Două Surori s-ar fi înălțat, zile în șir 
  •             o dâră de fum. O înșiruire de simboluri, un depozit gunoier. 
  •  
  •                             *
  •            Șezi printre tei deschiși ca stele 
  •                   în noaptea de iunie
  •            și taci cu tăcerea fiarelor, cu botul 
  •             atinge ușor pământul, arzi în iarbă ca piatra și taci cu dragoste.
  •  
  •                                                                Sarajevo, 12 decembrie 2017
  •  
  • Morții sunt viața 
  • comprimată între rădăcini,
  •  sunt uriași
  • gri 
  • de singurătate
  • în golul crud al primăverii.
  •  
  • Morții suportă orice exces, sunt gol 
  • mijlociu, gol ce încă trebuie 
  • să se solidifice. Ea
  • trage în jos obloanele. Rămâne în avantaj.
  •  
  • Repetă: 
  • dacă iubești viul
  • cu entuziasmul desăvârșit cu care 
  • iubești mortul, viul
  • va dispărea 
  • înăuntrul necontenitului tău
  • imn al bucuriei,
  • pe care-l nesocotește.
  •  
  • 25 aprilie 2017
  •   
  • P - Persoană
  •  
  • „O persoană este ceea ce rămâne atunci când se află departe”, aceasta
  • am scris-o deja. Eu sunt aici
  • și ți-e dor de mine, pentru că-mi amintesc 
  • doar ceea ce-mi face bine
  • a aminti: am cernut aurul 
  • din viața mea, aurul nisipului
  • copilăriei, când mama mă ducea la mare și priveam ore în șir 
  • cum sclipește marea de pe promontoriu. Nu trebuie să-mi amintesc
  • când dragostea se transformă într-un monstru. Nu trebuie să-mi amintesc 
  • de câte ori am murit 
  • în timp ce eram vie. Nu trebuie să-mi amintesc 
  • părăsirea. O persoană este ceea ce conține 
  • după ce viața 
  • a lucrat lemnul vieții
  • până în măduvă, până să facă o barcă foarte ușoară 
  • ce ține marea 
  • dedesubtul oricărui cer. Eu îmi amintesc doar 
  • strălucirea atât cât se poate vedea cu ochiul
  • vieții mele. Dacă te uiți bine, vezi că acum în sfârșit sunt 
  • doar vie. 
  •  
  • Roma, 31 decembrie 2018
  •  
  • Cursivele Annei
  •  
  • Printre rămășițele prelucrării metalului
  • transformăm în poezie materiile sărace
  • cu inima în formă de ciocan 
  • și chipul
  • celui care deschide ușa
  • într-o zi de sărbătoare 
  • în timp ce defilează tamburine și trompete cu panglici
  • și zahăr pe băț și calea cea dintotdeauna pare
  • foarte mare, vie în sfârșit.
  • Realitatea este atât de cuprinzătoare.
  •  
  • Există rândunelele, cireșele, aerul, piureul, îmbrățișările, pisicile, pâinea caldă, căile ferate ce strălucesc în soare, a duce brânza vulpii de la Villa Pamphili, cărțile, săruturile, chiftelele, șuierarea unei biciclete albastre
  • care rulează 
  • în aerul stătut al verii, casele prietenilor, soarele aproape oblic deasupra culesului de struguri, liniștea unităților pe jumătate goale dinlăuntrul greutății portocalei coapte
  • a dup-amiezei, sunetul pătrunzător al rândunelei
  • la capătul strigătului copiilor și parfumul teilor în miezul lui iunie la San Saba. Pentru acestea merită să ne fi născut.  
  •  
  •                                                                                             În românește de Claudia Albu 

 

Nea Efthini, Atene, marzo 2019

  • Μαρία Γκράτσια Καλαντρόνε
  •  Ο κήπος της χαράς
  • καθετί που είδα από σένα, στο επιστρέφω, αγαπημένη
  • Μετάφραση: Μαρία Φραγκούλη
  •  
  • όλη η ζωή μια άσκηση επιστροφής
  • στο σώμα σου
  • ζεστό σαν τη γη
  •  
  • κι όμως γράφω για τη μοναξιά
  •  
  • για οστέινα θραύσματα
  • σε αμμώδεις κόγχες
  • σκαμμένες
  • με μάτια πιθήκων που ψάχνουν καταφύγιο
  •  
  • σώματα σαν ανεστραμμένες γαβάθες
  • οι λεκάνες του κρανίου ξέχειλες από ουρανό
  •  
  • *
  •  
  • μοσχομύριζες κρασί και ώριμο στάχυ, σπίτι
  • με το παράθυρο ανοιχτό στον οργωμένο λόφο
  •  
  • προπαντός το πρωί
  •  
  • άστραφτες στο φως
  • σαν νερό ριγμένο στα κάρβουνα
  •  
  • η φωνή σου ήταν γυμνή σαν νερό
  •  
  • *
  •  
  • αναγνωρίζω από το βήμα το ζώο
  • που ήταν ζωντανό και δεν έχει πια καταφύγιο
  •  
  • *
  •  
  • κάποιες φορές μ’ αγκάλιαζες
  • όπως περιδένουν τα μέγαρα
  • όταν ραγίζουν
  •  
  • και το σπίτι ήταν γεμάτο από τον συριγμό του βιομηχανικού ρεύματος κι από τη μυρωδιά
  •     σου
  • φλαμουριάς και θαλάσσιας
  • αύρας
  •  
  • *
  •  
  • η σκιά κάτω από το σκαλοπάτι
  • ήταν το όριο
  •  
  • έξω υπήρχε η άγρια μυρωδιά των ζώων
  • και το γαλάζιο της χλόης
  •  
  • η γη ήταν επέκταση της ανθρώπινης σάρκας σου που περιστρεφόταν έτρεμε και συσπόταν
  •     κάνοντας πτυχές
  • στο γαμήλιο σεντόνι
  •  
  • η σάρκα σου περίκλειστη σαν μίσχος
  • λυγισμένος από το βάρος του χιονιού
  •  
  • *
  •  
  • όταν άνοιγες την πόρτα προς τον κήπο, ξανάρχιζε
  • το πασχαλινό πρωινό
  •  
  • το μακρινό κουδούνισμα των καμπαναριών
  • διαλυόταν σε ηχώ στην κοιλάδα
  • θολή στο βάθος
  • από την κυματοειδή κίνηση των κοπαδιών
  •  
  • στο κατώφλι
  • ο μικρός σωρός της σκιάς σου
  • λείαινε τη ράχη του ζώου
  • με την ίδια γλυκύτητα
  •  
  • *
  •  
  • ήθελα να γράψω για τη χαρά
  •  
  • η μυρωδιά της ανάσας σου στην καρδιά
  • του καλοκαιριού
  •  
  • το απαλό
  • δάγκωμα των δοντιών σου ακριβώς στην άκρη του χείλους
  •  
  • το φως της σελήνης
  • ρίχνει στους νερόλακκους
  • το λευκό των άστρων
  •  
  • *
  •  
  • μαλακή σαν άμμος
  •  
  • είσαι ο αμνός
  • στην τρεμάμενη χλόη
  •  
  • *
  •  
  • η αυλακιά στο σώμα σου
  • λευκή σαν άστρο
  • που δεν επουλώνεται
  • έλαμπα από το φως σου
  • προστατευόμουν
  •  
  • *
  •  
  • μετά την απόσπαση ενός κεντρικού άστρου το σύμπαν
  • στρέφεται
  • με τη λευκή λάμψη των ματιών ενός κτήνους
  •  
  • *
  •  
  • είναι γι’ αυτή
  • την ακτίνα ήλιου πάνω στα πιάτα
  • για την ήσυχη μοναξιά
  • των πραγμάτων
  • και για το πώς κατοικούν φωτεινά
  • τα πράγματα τον εαυτό τους
  •  
  • που παραμένουμε ζωντανοί
  •  
  • *
  •  
  • υπήρξε μια εποχή
  • που ποθούσα τη σωτηρία μου
  •  
  • περπατούσες στο λευκό χαλίκι
  • ενώ ο ήλιος έδυε πίσω από τις βελανιδιές
  • κι ο κόσμος δεν σταματούσε ποτέ να υπάρχει
  •  
  • εγώ σε ποθούσα έντιμα
  • όπως ποθούμε το καλό
  •  
  • *
  •  
  • όπως τότε μοιάζεις στο καλοκαίρι
  • όταν τα βράδια μυρίζει νερό
  • κι η γη εμποτίζεται από τα υγρά των ανθρώπων
  •  
  • άνοιγε
  • μέσ’ από την πύλη του σώματός σου
  • το γυμνό πράγμα
  • που βρίσκεται κάτω από τη γη και δεν το αγγίζουμε
  •  
  • μπορούσαμε μέχρι και να χαϊδεύουμε τα γκρίζα
  • άγρια ζώα
  •  
  • δεν ζητούσαν φαγητό
  • παρά τη γλυκύτητά μας
  •  
  • μπορούσαμε να τα φωνάζουμε με τ’ όνομά τους
  •  
  • άφηνες να μπουν
  • όλα
  • στη ζωντανή
  • ζύμη του σώματός σου
  •  
  • ο θόλος κατάφορτος από άστρα και οι μουσούδες
  • των ζώων αντηχούσαν
  • μες στο προζύμι σου
  •  
  • ήσουν ευτυχισμένη
  •  
  • *
  •  
  • το τραγούδι των τζιτζικιών
  • έχει έναν κρυφό δεσμό
  • με το ξανατύλιγμα των σπονδύλων σου
  •  
  • οι πλάκες πάλλονται
  • κάτω από την κοιλιά
  • όπως παλλόταν η σάρκα σου
  •  
  • η ιτιά τρέμει
  • όπως έτρεμες εσύ
  •  
  • *
  •  
  • το πλάσμα που φαντάζεται τον ήλιο
  • έχει μάτια ζωηρά σαν κεχριμπαρένιες σταγόνες
  •  
  • τώρα τα μάτια σου είναι σχεδόν μαύρα, πνευματώδη
  •  
  • *
  •  
  • το λιθόστρωτο πλυμένο από το χαλάζι, το βάρος
  • των λευκών πουλιών ενώ υψώνονταν
  • στον ήλιο που χαμήλωνε
  •  
  • στην τέλεια χάρη του δρόμου
  • κάτω από εμάς
  • σε παράταξη εκείνοι
  • που ξέρουν σε ποιον να επιστρέψουν
  •  
  • νιώθω την ανάγκη ν’ ακουμπήσω στο μπράτσο σου
  • μένω ακίνητη
  •  
  • *
  •  
  • ακινητοποιηθήκαμε στον κόσμο των πραγμάτων
  • τραγουδώντας κυκλικά, επανειλημμένα
  •  
  • αποθέτουμε
  • αυγά στον φλοιό, ξανά
  • και ξανά
  •  
  • αν κάτι αναδύεται από τη στάχτη
  • επιμένει ως ανάσα
  • πάνω στο στόμα σου
  •  
  • *
  •  
  • βέβαια όταν ξυπνάς, το στόμα σου είναι έτοιμο
  • ενδοτικό
  •  
  • δεν ήθελες να μάθω τα μυστικά σου
  •  
  • δένω την ψυχή μ’ ατσάλινα παλαμάρια
  • στο κεντρικό κατάρτι
  • του κήπου σου
  •  
  • εγώ θα σε προσέχω ώς το τέλος του κόσμου
  •  
  • *
  •  
  • καθιστή στην πέτρα τραγουδώ την πέτρα
  • τους πιθήκους
  • και τις οστέινες πλάκες του κρανίου
  • που αποσπώνται σαν ήπειροι
  •  
  • τραγουδώ τον απαλό άνεμο που ανεπαίσθητος πνέει
  • σε απόσταση μες στ’ άστρα
  •  
  • τραγουδώ το λάβαρό μας
  • που πλατάγιζε στην καρδιά της ρωμαϊκής μέντας
  •  
  • τραγουδώ το στρώμα από φύλλα
  • και το κάτασπρο κέλυφος του νούφαρου
  •  
  • και τραγουδώ το ακατέργαστο χρυσό των ματιών σου
  • απλών και διάφανων σαν ένα ναι
  •  
  • *
  •  
  • γονατιστή έχεις την ποιότητα της φλαμουριάς
  •  
  • και των πανάλαφρων
  • ανοιχτόχρωμων φύλλων
  •  
  • μ’ αναγνωρίζεις κι εγώ σ’ αναγνωρίζω
  •  
  • *
  •  
  • τα ισχυρά πράγματα
  • είναι κινητά και γυμνά
  •  
  • είμαι στάχτη που τραγουδά τ’ όνομά σου
  •  
  • *
  •  
  • το γυμνό σώμα, το ανθρώπινο σώμα, το φύλο
  •  
  • μια ψυχή μόνη
  • είναι το ρόδο όλων των ρόδων
  •  
  • το ρόδο που διέψευσαν
  • οι συνήθειες της αληθινής ζωής
  •  
  • *
  •  
  • η γλώσσα σου απόψε μίλησε
  • μες στο κοχύλι του αυτιού μου
  •  
  • ύστερα μέσ’ από το στόμα
  • βάζεις ψωμί και σωτηρία
  • στην ψυχή μου
  •  
  • *
  •  
  • το άνθος της πορτοκαλιάς
  • λευκός ύμνος ανοιχτός
  • από το μέρος της αυγής
  •  
  • έχεις την ελαφρότητα των πραγμάτων
  • που άντεξαν την ευτυχία
  •  
  • *
  •  
  • τα σώματά μας άντεξαν τη θερμότητα
  • της τήξης
  •  
  • τώρα που εκτεθήκαμε
  • στην ευτυχία
  •  
  • κάθε άλλη λέξη
  • σημαίνει
  • ευχαριστώ
  •  
  • *
  •  
  • όταν εκτίθεσαι, είσαι το κατακαλόκαιρο
  • με τη δόξα του από ώριμα δέντρα
  •  
  • περνώ το χέρι στο στεγνό σώμα σου
  •  
  • μάρμαρο και μούσκλια με πέταλα
  • από άνθη κερασιάς
  •  
  • *
  •  
  • η πλάτη σου χωρισμένη
  • από ένα αυλάκι οργώματος
  • φλέγεται στο κέντρο του λιβαδιού
  •  
  • όταν στρέφεσαι
  • ο ουρανός είναι αβαρής
  • στο στήθος σου
  •  
  • το χέρι μια όστια στο κέντρο της λάβας
  •  
  • *
  •  
  • στο στόμα σου ξεκουράζονταν οι σκιές όλων των ζώων
  •  
  • στα φιλιά σου η αϋπνία όλων των ζώων
  •  
  • στο χτύπημα των δοντιών σου η καμπάνα του πρώτου πρωινού
  •  
  • η γλώσσα σου ήξερε τ’ όνομά μου
  • ήδη από το πρωινό της γέννησής μου
  •  
  • *
  •  
  • τρέμει κάθε μόριο της μίας και μοναδικής ψυχής που
  • ξαναγίναμε
  •  
  • αν πεις έρωτας
  • οι άλλες λέξεις
  • χάνονται
  •  
  • όταν χάνομαι κι εγώ, τελικά υπάρχω
  •  
  • *
  •  
  • το ρόδο στο κέντρο του κορμιού σου
  • έχει το άρωμα ενός φυσικού ναού
  • ενός βράχου στη θάλασσα που υψώνεται
  • και μουσκεύει
  •  
  • υδάτινος τοίχος που πέφτει πάνω στον εαυτό του
  • και στη γλιστερή λευκή αποβάθρα
  • η αγκαλιά σου
  •  
  • η ζωή μου στην παλάμη σου
  •  
  • *
  •  
  • κοίτα με
  • είμαι η οδός για το χρυσό των γαλαξιών
  • είμαι άρτος αφημένος
  • στα πόδια σου
  • μετά την πρώτη συγκομιδή της πλάσης
  •  
  • υποταγμένη στο ανθρώπινο
  • είσαι ο θερισμός
  • έξω από τον ανθρώπινο χρόνο
  •  
  • *
  •  
  • το στόμα σου έχει τη ζέστη των αυγουστιάτικων λιβαδιών
  • το στόμα σου εκφράζει τα λευκά
  • πέταλα που ριγούν στα φράγματα
  •  
  • και τα γλυκά γόνατα
  • των παιδιών που γνωρίζουν
  • την απεραντοσύνη του χρόνου μες στον ανθρώπινο χρόνο
  •  
  • *
  •  
  • έπεσες από το δοχείο των άστρων
  • σ’ αυτό το κρεβάτι
  • κι είναι δικό σου αυτό το ψίχουλο σάρκας
  • μουσκεμένης, δεμένης
  • μέσω λεπτών ηλεκτρικών ινών
  • με τη σελήνη που γεμάτη λάμπει
  • πάνω στη μανόλια
  •  
  • εκθέτεις το πρόσωπο στο σκοτάδι στην κρήνη
  •  
  • η πανσέληνος περιστρέφεται στον άξονά της
  • όπως εσύ περιστρέφεσαι στους γοφούς
  • και θα ήθελα να γυρίσεις για να κοιμηθείς
  • όπως όταν ζεις
  •  
  • *
  •  
  • η απλή σκιά του σώματος στον έρωτα
  • η ταλάντευση
  • των περιδέραιων στον λαιμό
  •  
  • και το σμάλτο των δοντιών
  • αστράφτει, γυμνό
  •  
  • η γλώσσα σου
  • σκοντάφτει ανοιχτόχρωμη ανάμεσα στα σκούρα χείλη
  •  
  • *
  •  
  • με τα μαύρα μαλλιά σαν στάρι, τεντωμένη
  • στην ανθοταξία
  • σαν αγαύη, ήσουν τόσο πιο ψηλή
  •  
  • από τον εαυτό σου, ψηλότερη
  • από τη ζωή σου
  •  
  • 10-16 Απριλίου 2014
  •  
  • λιπάναμε τη γη με το αλάτι των σωμάτων
  •  
  • το πορφυρό τ’ ουρανού
  • αναμιγνυόταν με το λάδι των νερόλακκων και με το χρυσό φως πάνω στο χείλος σου
  •  
  • το σώμα σου στη φωσφορίζουσα χλόη του πρωινού
  • το δωμάτιο πλημμυρισμένο από έναν φλοιό φωτός
  • κι η δίνη στις πτυχώσεις, λαμπερό πράσινο πάνω στο ανοιχτόχρωμο ξύλο
  •  
  • πιες αυτό το χρυσό που δεν μπορεί να πεθάνει
  •  
  • 29 Ιουλίου 2014
  •  
  • Η Maria Grazia Calandrone (Μιλάνο, 1964) ζει στη Ρώμη. Ποιήτρια, θεατρική συγγραφέας, εικαστικός, performer, παρουσιάστρια εκπομπών στους σταθμούς Rai Radio3 και Rai Letteratura, γράφει στις εφημερίδες Corriere della Sera και il manifesto και διατηρεί στήλη στο περιοδικό Poesia. Διεξάγει εργαστήρια ποίησης σε σχολεία, φυλακές, με ψυχικά ασθενείς, άτομα με Αλτσχάιμερ και μετανάστες, ενώ προσφέρει εθελοντική εργασία στο σχολείο ανάγνωσης για παιδιά “Piccoli Maestri”. Το 2012 κέρδισε το βραβείο «Χαϊκού στην Ιταλία» του Ιαπωνικού Μορφωτικού Ινστιτούτου. Το 2017 εμφανίζεται στο ντοκιμαντέρ της Donatella Baglivo “Il futuro in una poesia” και στο project “Poems with a view” του Ισραηλινού σκηνοθέτη Omri Lior. Έχει λάβει διάφορα βραβεία για τις συλλογές της, οι οποίες περιλαμβάνονται σε ανθολογίες και περιοδικά πολλών χωρών. Ορισμένα από τα βιβλία της: La scimmia randagia (Crocetti 2003), Come per mezzo di una briglia ardente (Atelier 2005), La macchina responsabile (Crocetti 2007), Sulla bocca di tutti (Crocetti 2010), Atto di vita nascente (LietoColle 2010), La vita chiara (Transeuropa 2011), Serie fossile (Crocetti 2015), Gli Scomparsistorie daChi lhavisto?” (pordenonelegge 2016), Il bene morale (Crocetti, 2017). 
  •  
  •  Δημοσίευση στο περιοδικό Νέα Ευθύνη, τχ. 42-43, Ιούλιος – Δεκέμβριος 2018, Αθήνα, σσ. 327-336.  

California Italian Studies (27.2.19)

California Italian Studies - Volume 8, Issue 1, 2018

Cosa pensano i poeti della fine della poesia? Quaranta risposte in versi e prosa in un'antologia californiana prefata da Gian Maria Annovi. Edited by GMA and Thomas Harrison.

leggi 

Il Giorno (Lebanon, 15.12.18)

Cinque poesie di Maria Grazia Calandrone sul sito del giornale Libanese "Il Giorno" | Traduzione in arabo: Amarji 15 dicembre 2018

شاعرة وكاتبة مسرحيَّة إيطاليَّة من مواليد ميلانو 1964، مقيمةٌ في روما، وتعمل مؤدِّيةً مسرحيَّةً، كما أنَّها مُعدِّة ومقدِّمة برامج ثقافيَّة في إذاعة RAI Radio 3، وناقدة أدبيَّة في مجلة “Poesia” العالميَّة وفي صحيفة “Il Manifesto”. من مجموعاتها الشِّعريَّة: "صخرةُ المواجهة" (1998)، و"القرد الضَّال" (2003)، و"كما لو بعَزمِ رَسَنٍ متوقِّد" (2005)، و"الآلةُ المسؤولة" (2007)، و"على فمِ الجميع" (2010)، و"صنيعُ حياةٍ مولودة" (2010)، و"الميلودراما اللانهائيَّة، روايةٌ زائفة مع ڤيڤاڤوكس" (2011)، و"سلسلة أحفوريَّة" (2015)، و"أنا الآخرون" (2018). حازت على العديد من الجوائز منها جائزة بازوليني (2003)، وجائزة نابُّولي (2010).

* * *

[مِن ديوانها "سلسلةٌ أحفوريَّة"، 2015]

(1) استحضارُ الفجر

evocare l’alba

أأنا التي توقظك؟

هذا الشَّيء الطَّريُّ

هذا الدِّفء البشريُّ

الذي يخرجُ منك

أهو مصوغٌ بالكامل من كلماتي

أم أنَّه

كان موجوداً من قبلُ

وهو الآن يجيبُ نداءَها؟

أنت موجودٌ وتعمَى عن ذلك

أنت أصلُ هذا الشَّكلِ

المصوغِ من الجمال النَّاطق الذي

يُقَدَّمُ، ممزوجاً

بجمالك

الحيِّ

والشُّكوكيِّ،

والمنبعِث.

(2) رسالةٌ تخيُّليَّة

lettera immaginaria

حيثُ كنتُ من لحمٍ، كان من عاجٍ لحمي

(بيير باولو بازوليني)

أيُّها الفجرُ

الذي من لحمٍ طريٍّ

ملتصقٍ

بالهيكل العظميِّ للكلمة

وفي شهر نوفمبر

الحزين

يبكي أحزانَه كلَّها

ضُمَّني بقوَّةٍ، خارجَ

حدوديَ البشريَّة

ضُمَّني كأنَّكَ أمٌّ

تضمُّ طفلَها المتخيَّل في حلُم.

(3) مراراً وتكراراً

ancora e ancora

أمجِّدُ خطوَكَ الذي كخطوِ طائرٍ صغير، أمجِّدُ شرودَ رأسك

اللَّطيفَ والقانطَ، بينما أتمدَّدُ فوق الخراب، رافعةً للمعبد حصناً

من هذا الجسد الذي لم يَعُدْ حياةً داخلَ

حياتِك، وأنتَ تأتي،

تصيرُ جزءاً من صمتِ المعبد، فيما تتقشَّرُ حياتي من ظلِّها، أتراها؟

أترى كيف تخرجُ مثلما من جُهمةِ الأرض

يخرجُ الألمُ البشريُّ الذي لا يؤبَه له

وهي لا تريد سوى يديك، سوى ذراعَيك الكادحتَين اللَّتين تفتحهما

مرَّةً أخرى، تحت فلقةِ شمسٍ هشَّةٍ،

لتعزِّي الطِّفلةَ التي كنتُها ذاتَ عهدٍ بعيد؟

(4) إلى الأبد، إلى الأبد، إلى الأبد...

per sempre, per sempre, per sempre…

أودُّ لو أنَّك ترتدي تلك البدلة

التي اشتريتَها ذات يومٍ من أيَّام تمُّوز

بعد أن قلتَ أحبُّكِ أنا أيضاً

أودُّ لو أنَّك ترتدي تلك البدلة

لأجلي، للمرَّة الأخيرة،

وبعد ذلك، أودُّ لو أندمج بالأرض

فلا أستريح إلَّا حيث هي تستريح

(5) العندليب

l’usignolo

كان ثمَّة عندليبٌ هنا. ما كان ينبغي له أن يكون هنا، ولكنَّه كان هنا. وقد غنَّى طويلاً. كنتُ أنا

أغنِّي أغنيتي الصَّغيرة الصَّامتة وكان هو يغنِّي أغنيته. لا أحد يدري لمن كان يغنِّي،

ربَّما استطابةً للغناء فحسب. دونما هدفٍ، دونما انتصار. متوقِّداً بحياةٍ لا يوازيها غير غنائه.

وهكذا أنا، يا صديقيَ الفجر، أحاول أن أجعل حياتيَ ترقى إلى مستوى الغناء.

هذه هي بَليَّتي وهذا هو اغتنائي.

لقد ألبستُكَ بأجمعكَ أغنية حبِّي

لقد رفعتُكَ بأجمعكَ، مثلَ عشبةٍ آذاريَّةٍ تشقُّ

تربةَ الشِّتاء، مثل نهيق أتانٍ وسط أزهارِ مشطِ

الرَّاعي، أو مثل الشَّريط الجناحيِّ الأصفر

لطيور السَّماء. أنفاسُكَ

انصاعَتْ. جسدُكَ

انصاعَ

لغنائي. ثمَّ عاد إلى حدِّه. ولكنَّ العندليب، خارجَ

الوقتِ وخارجَ أرضِ

إفريقيا السَّاخنة، يغنِّي هنا، في قلب الشِّتاء الغربيِّ

يغنِّي، يسترسلُ، يتمادى.

 

TheNewArab (London, 4.12.18)

خاضعةٌ، كما ترى، للزمن "TheNewArab", London

Cerca nel sito